Απόψε(!!) θα σας μιλήσω..θα σας διηγηθώ..γράψω!!
(γιατί?? Περίμεντε λίγο να βρω κάτι "καλό"..Αχάάάά..Το βρήκα-νια νια νια ννν- ! Είσαστε έτοιμοι ??..Ε,πως είπατε?..
-Αντε ρε μαλάκα!!
-Πφφ,Καλά ξεκινώ.)
Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα (σχεδόν όλα) απ'όσα έχω γράψει εδώ σ'αυτό το αναθεματισμένο blog :) είναι επηρεασμένα & προέρχονται από τα δικά μου βιώματα ή όπως η δικιά μου βαθύτερη ανάλυση & εμβάθυνση & ψυχανάλυση &... επιτρέπει να συμπεράνω και να ερμηνεύσω έτσι τις καταστάσεις που έχω ζήσει ... ή έχω ακούσει.
PARENTAL ADVISORY EXPLICIT CONTENT : ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ...ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΕΝΑ ΕΓΚΩΜΙΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ..ΠΟΥ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΗΝ ΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΥ
Αν επιθυμεί κάποιος να διεισδύσει & να μάθει ποιό είναι το Πέλαγος των Ονείρων θα χρειαστεί να το κάνει μελετώντας το πολύτιμο έργο του το οποίο εδώ και αιώνες παραμένει "λάμψη" αμφισβήτησης,αυτογνωσίας & ανησυχιών.. Ένα έργο που είναι ανεξερεύνητο καθώς Το Πέλαγος είναι βαθύ και ταράσσεται ρυθμικά οργιαστικά από την Χειμμαρώδη Αρμονία .
Λοιπόν αγαπητέ μου αναγνώστη (και εσύ άγνωστε διαδικτυακέ περιπλανητή) θα είμαι χαρούμενος αν καθήσες και μελέτησες τα παραπάνω κείμενα διότι είναι αντιπροσωπευτικά για τον χαρακτήρα μου,του
τρόπου γραφής μου(αν και σαν λαμπρό & ακούραστο πνεύμα συνεχώς "εξερευνώ" & ασχολούμαι με όλα τα είδη γραπτής -τρελής- αποτύπωσης ιδεών & συναισθημάτων..),είναι εγώ..
Θα μ'άρεσε πολύ να γράψω Παραμύθι(α) κι έχω δεσμευθεί-ας πούμε- οτι όταν κι αν με το καλό αποκτήσω παιδί θα γράψω τουλάχιστον ένα που θα του το αφιερώσω & θα πηγάζει κατευθείαν από την καρδιά μου..Α και να σας πω και ένα πραγματάκι επιπλέον στο θέμα του Παιδιού,τα παιδιά είναι ευτυχία αλλά δεν μας ανήκουν κι αν ήταν ν'αποκτήσω μόνο ένα θα προτιμούσα να αποκτήσω κοριτσάκι,κόρη...
Λατρεύω την φύση,τα δέντρα,τα ποτάμια,το πράσινο,τα ζώα... Κι η γνώμη μου,όπως και πολλών άλλων είναι πως έχουμε αποξενωθεί..Έχουμε ξεχάσει και χάσει τον συνδεσμό μας με την φύση.. Δεν δείχνουμε σεβασμό,την καταπατούμε,την "μαχαιρώνουμε",την "πυροβολάμε" και αδιαφορούμε για τα θύματα και τις πληγείσες περιοχές που αφήνουμε μέσα της.. Ομως είμαστε κι εμείς θύματα,είμαστε κι εμείς παιδιά της & είμαστε κάτοικοι κι εμείς αυτού του πλανήτη με τα μυριάδες βάσανα & τις δεκάδες καταστροφές..
Έρωτας..Σημαντικός παράγοντας του είναι μου. Είναι απίστευτο συναίσθημα,πολύ όμορφο & αναγκαίο
για τον άνθρωπο(ειδικά για τους νέους). Όταν χρησιμοποιώ,όταν σκέφτομαι την λέξη έρωτας εννοώ το συναίσθημα εκείνο που έχεις όταν αγαπάς ένα πρόσωπο πάρα πολύ και θες να είσαστε μαζί & να περνάτε ευχάριστα,να νιώθεις πανέμορφος/η & μοναδικός/η - ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ !! - και να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή...
Αυτές οι δυο έννοιες της Φύσης & του Έρωτα είναι κυρίαρχες μέσα μου..Και σε πολλές αναρτήσεις μου μπορεί να ξεκινήσω από κάπου αλλού και τελικά να καταλήξω στο υπέρτατο στολίδι της υπαρξής μας τον Έρωτα..Από εκεί που δεν το περιμένεις (είδες βάζω μέσα στα δημιούργηματάκια μου και το στοιχείο του suspens,της αγωνίας αλλά περισσότερο μάλλον της έκπληξης) να διαβάσεις μια ιστορία Αγάπης,ένα κείμενο που σχετίζεται με τον Έρωτα.. Είναι πραγματική έμπνευση,όπως και η Φύση, και για μένα μπορείς να είσαι ερωτευμένος με μια ιδέα,με μια ύπαρξη και οχι αναγκαστικά όταν είσαι ερωτευμένος να σημαίνει οτι έχεις βρει μια άλλη ύπαρξη που σε κάνει να νιώθεις υπέροχα..Μακάρι βέβαια αυτό θα είναι πανέμορφο να συμβαίνει.. Αλλά πιστεύω πως όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τον Έρωτα,γύρω από εκείνο το προσωπάκι που θα μπει (κάποια στιγμή..συνήθως αργεί..κι αμά έχεις τέτοιες "τρελές" απόψεις & προσδοκίες όπως οι δικές μου μπορεί να αργήσει πολύ) μέσα στην καρδιά & στην ζωή μας.. Και τότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι,να έχουμε "εξασκήσει" τον εαυτό μας και να μπορούμε να αφεθούμε,να ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ,να ΕΡΩΤΕΥΤΟΥΜΕ,να ΖΗΣΟΥΜΕ..
Μ'αρέσει πολύ να με ανακαλύπτω όλο και περισσότερο,να με "βάζω" κάτω και να απογυμνώνω τελείως από συνήθειες,"πρέπει",αυθεντίες,αναρχίες & λογική..Υπάρχουν στιγμές όμως που λέω πως δεν θα αντέξω αλλό κι όμως είμαι ακόμα εδώ. Είμαι μοναχικός τύπος,είναι αλήθεια αυτό κι παίρνω την ευθύνη στις πλάτες μου.. Δεν ξέρω,αλλά έχω απογοητευθεί όσο να'ναι από τους συμφοιτητές μου και γενικότερα από εμάς τους νέους.. Αδιαφορία & υποκρισία "βασιλεύουν".. Εγώ δεν θα "αγκαλιάσω" το ψέμμα,ούτε την "βλακεία",θα προτιμήσω να είμαι μόνος κι ας μην χτυπήσει ποτέ το κινητό (που το φωνάζω "Παλιό γαμημένο δεν θα χτυπήσεις σήμερα πάλι καθόλου??" ..Αλλά και να χτυπήσει ίσως να μην το σηκώσω,όλοι θέλουν να ζητήσουν ή να μου πουν κάτι για δικό τους συμφέρον,αληθινό ενδιαφέρον..γιοκ..οχι..). Αισθάνομαι άσχημα που υπάρχουν κάποια πρόσωπα που με θεωρούν φίλο τους κι όμως εγώ δεν τα θεωρώ (σε άλλα το έχω πει σε άλλα οχι...εξαρτάται απ'αυτούς αν έχουν κάποιο "επίπεδο" θα τους μιλήσω,αν οχι θα τους αφήσω λίγο να ζουν με μια "ψευδαίσθηση").. Δεν μ'αρέσει η επίκληση στο συναίσθημα.. Μπορεί να λειτουργώ & να δίνω απεριόριστη σημασία στα συναισθήματα αλλά ποτέ δεν θα επηρεάσω τον άλλον και θεωρώ πολύ λάθος να την χρησιμοποιούμε γιατί ουσιαστικά ασκούμε "πίεση" στον δέκτη,στο πρόσωπο που απευθυνόμαστε (το οποίο υποτίθεται πως το αγαπάμε κιόλας).. Φαίνομαι αδύναμος & ευαίσθητος ώρες-ώρες σε υπερβολικό βαθμό αλλά έχω μέσα μου δύναμη,σθένος και δεν φοβάμαι εύκολα.. Δεν έχω την απαίτηση όλοι να σκέφτονται,να πράττουν,να μιλούν όπως εγώ..όμως δεν μπορώ να είμαι περιτρυγυρισμένος από αδύναμες προσωπικότητες(είτε είναι ο "φίλος" μου που γκομενίζει συνέχεια κι ας έχει κοπέλα & κάθε 3 κ λίγο με παίρνει τηλέφωνο για να μου μαλακίες επειδή απλά δεν μπορεί να αντέξει μόνος και δεν ξέρει να "γεμίσει" την ώρα του,είτε είναι μια γνωστή μου που ξαφνικά κατάλαβε πως έχει πάρει πολλές λάθος αποφάσεις..Ε,τα είπαμε τόσες φορές,την βοήθησα,την είδα να κλαίει,την παρηγόρησα...Μόλις αισθανθεί καλύτερα -κουκουλώσει τα προβλήματα- πάλι τα ίδια...) Μα έχω και εγω τα δικά μου και δεν μπορώ να λέω συνεχώς τα ίδια πράγματα & να ακούω μαλακίες ή κλάψες από πρόσωπα που μπροστά στους άλλους το παίζουν "και γαμώ" και ευχαριστημένοι από όσα κάνουν. Είναι λυπητερό να
καταλαβαίνω πως η νέα γενιά είναι πιο συντηρητική από τις προηγούμενες,βασικά ξέρεις τι είναι είναι τραγικό αυτό οτι οι νέοι δεν τολμάνε,δεν σκέφτονται,δεν ερωτεύονται,δεν αμφισβητούν.. Οραματίζονται μπα είναι αδύνατο να το κάνουν αυτό ... Έτσι λοιπόν,περιμένουν πως και πως πότε να βρουν μια δουλειά,μια γκόμενα(ρα) τα αγοράκια ή αντίστοιχα οι κοπέλες έναν φραγκάτο φλωράκο, να φορέσουν κουστούμια & τρέντυ φορέματα & τσάντες και να ζήσουν "ευτυχισμένοι".. Με τράπεζες,πολυκαταστήματα,μπαμπάδες,κωμμωτήρια,τσόντες να "κρύβονται" πίσω απ'τις κουρτίνες του σικάτου σπιτιού τους ...
NO THANKS... Και όσο και να επιμένετε δεν θα σας κάνω την "χάρη"
Δεν ζω πολυτάραχη ζωή...Κάνω κριτική (απένατι σε μένα πρώτα απ'όλα) όμως και έχω συνειδητοποίηση των λεγόμενων & των πράξεων μου.. Είμαι εγώ και ο εαυτός μου και έτσι φροντίζω να περνάμε καλά.. Είναι και άλλα λίγα άτομα που αγαπώ κι ας μην τα βλέπω,ούτε να επικοινωνώ τόσο συχνά ,τα οποία μου δίνουν δύναμη & πείσμα.. Είσαι και εσύ όμως που ταλαιπωρήθηκες με αυτό το μακροσκελές κείμενο και διαβάζεις τώρα αυτές τις λέξεις . Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΑΡΑΙΝΕΣE, ΑΝΘΙΣE ΡΕΕΕ !! :) ;) ΜΗΝ ΥΠΟΤΙΜΑΣ ΠΟΤΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΣΟΥ & ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ... Τα λέμε !
Y.Γ: Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση δεν είμαι "φαν" των γενικεύσεων και σαφώς δεν είναι,δεν είμαστε όλοι ίδιοι..
Και εγώ δεν είμαι τέλειος,δεν έχω καμία σχέση με αυτό το είδος για να ακριβολογώ,απέχω και ούτε θέλω να γίνω.. Μ' αρέσει το πως είμαι & το τι είμαι (αν κι ακόμα έχω πολλά μονοπάτια να διασχίσω,πολλά τραγούδια να τραγουδήσω,πολλά κύματα να δαμάσω -Άααουτς,πάτησα καλέ αχινό..- και για να μην πολυλογώ πολλά ακόμη να ζήσω)!!
Και ναι είναι γεγονός..βραβεύτηκααααα!!!Μάλιστα εις διπλούν!!Πρώτη φορά μου τυχαίνει να πάρω βραβείο στην μπλογκ-οκική μου καριέρα..Δεν μπορώ να σας κρυφτώ,ΤΟ ΧΑΡΗΚΑ!! Ο Ξύλινος Ιππότης,ένα ξεχωριστό πρόσωπο έδωσε και σε μένα αυτά τα 2 βραβεία-δωράκια (αν και τα έδωσε σε τυχαία επιλεγμένα άτομα..όπως και να έχει τον ευχαριστώ πολύ)
1.Nameyourfavoritesong: Ποιό να πρωτοδιαλέξω?...Λοιπόν "Seventh Son of A Seventh Son" των Iron Maiiiideeen :)
2. Nameyourfavouritedessert: A!!Τι θα γίνει κ εδώ δυσκολεύομαι(γιατί πρέπει να πω ένα..) και λέω ...εκμέκ!!Είναι δροσερό & πεντανόστιμο
3. What ticks me off: η έλλειψη σεβασμού
4. When I’ m upset: κλαίω & πίνω...Οχι!!Δίνω εντολή S.O.S στις "ιδέες/σκέψεις" πρώτων βοηθειών να επέμβουν και "ηρεμώ"
5. What ’s your favourite pet: μ'αρέσουν πολύ τα ζώα,παραδέχομαι όμως οτι θα ήθελα ένα σκυλάκι
6. Black or white: χμμμμ...black
7. Biggest fear: να ξυπνήσω ένα πρωϊνό και να κάνω έναν απολογισμό,μια ανασκόπηση της ζωής μου και να δω οτι είναι μόνο αποτυχίες...
8. Everydayattitude: How can you live your life,if you don't keep your deams alive ?? (ε??Για πες μου?..)
9. What is perfection: Να είσαι ευτυχισμένος & να απολαμβάνεις κάθε στιγμή που ζεις
10. Guiltypleasure: η nutella xD
και τώρα πρέπει να καταγράψω απ'οτι βλέπω
7 ΤΥΧΑΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ (μην με κοροϊδέψετε...)
η ώρα είναι 02:05 και όμως δεν νυστάζω καθόλου..Καληνύχτα σας δεν αντέχω άλλο!
η Γη είναι στρογγυλή(σωστά??),οπότε ένα άτομο που κάνει "σωστές" επιλογές και κατευθύνεται προς την "κορυφή" κάποια στιγμή θα συναντηθεί μ'ένα άλλο άτομο που "κατηφορίζε" προς το απύθμενο έρεβος..ή το αντίστροφο
θέλω τόσο πολύ να μου πει να πάω το σαββατοκύριακο να την επισκεφτώ
τέλος η εξεταστική!! Γιούπι,άντε γιατί κουράστηκα..
πάλι απόψε δεν είδα ταινία..Ήθελα να έβλεπα το War Horse
καλός ήμουν σήμερα στον αγώνα 5x5 που παίξαμε..(χάσαμε για 1 γκολ)
γιατί ενώ ζούμε "ψεύτικα" πεθαίνουμε στα αλήθεια???
Δεν μ'αρέσει και νιώθω κάπως περίεργα να μιλάω για τον εαυτό μου...Αλλά θέλω να το κάνω τώρα..
Πέλαγος των Ονείρων..Κι όμως(!!!) έχω άλλο όνομα,με λένε Παναγιώτη ή Πάνο ή Νότη(καθώς κι αλλιώς,μόνο το Τάκης δεν μ'αρέσει..καθόλου.) και γεννήθηκα απ'οτι μου είπαν κάπου μέσα στο καλοκαίρι του 1990 μετά απο μια "αποτυχημένη" γέννα..ένα κοριτσάκι νεκρό κι έπειτα από 2 χρόνια γεννιέμαι εγω "μεγάλο",βαρύ μωρό κι όμως κατευθείαν ανησύχησαν για μένα οι γιατροί και μεταφέρομαι επειγόντως στην Αθήνα έπειτα από λίγες μέρες όλα φυσιολογικά..για την ώρα τουλάχιστον..
Μ'αρέσει να μου λένε οι γονείς μου την "ιστορία" μου που γεννήθηκα,πόσο χάρηκαν,τις ανησυχίες τους..και επειδή αυτό συμβαίνει σπάνια εγω "αφιερώνομαι" και προσπαθώ να μην ξεχάσω καμία λεπτομέρεια.Έπειτα από ένα χρόνο και κάτι(17 μήνες συγκεκριμένα) αποκτάω κι αδερφό.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα και απο όταν ήμουν 1 έτους στο σπίτι της οικογενείας μου που είναι σ'ένα προάστιο των Πατρών που λέγεται Οβρυά,Κάτω Οβρυά..Πολύ ωραίο μέρος κοντά στην εξοχή,πιο παλιά πολύ πιο αραιοκατοικημένο τώρα έχουν χτιστεί τόσα πολλά σπίτια(ακόμα σε κάποιον που έχει ζήσει σε πιο μεγάλη περιοχή ή σε κάποιον που έχες ζήσει σε μέρος όπου τα σπίτια είναι πιο κοντά,αραιοκατοικημένο θα τους φανεί).
Στο δημοτικό(πήγα σε σχολείο της Πάτρας) ήμουν μέτριος σαν μαθητής ,δεν διάβαζα όλα τα μαθήματα κι είχα "κενά",όμως ενδιαφερόμουν πολύ για την μυθολογία,την γεωγραφία και την "ζωγραφική" με χρώματα & σχήματα ή το σχέδιο με γράμματα..Λόγω της ψιλόλιγνης κορμοστασιάς μου και της ηλικίας έπαιζα πολύ ποδόσφαιρο,σε όλες τις θέσεις ήμουν καλός και είχα την "τιμή" όταν ήμουν στην Έκτη να είμαι αρχηγός της σχολικής ομάδας ,μαζί με τον αδερφό μου που ήταν αρχηγός για την Πέμπτη τάξη.Καλά περνούσα,γελούσα στο σχολείο,ανακάλυψα και γεύτηκα τι είναι η "παρέα",οι τσακωμοί,οι "βρισιές",οι αγκαλιές...
Γυμνάσιο πήγα στο μοναδικό Γυμνάσιο μέχρι τώρα στην Οβρυά,ξένος ήξερα 3 παιδιά που ήταν απ'την γειτονιά μου και δεν ήμουν με κανένα στο ίδιο τμήμα,τουλάχιστον στην Α' Γυμνασίου..Ήμουν ντροπαλός και διάβαζα,ήμουν φλωράκι λίγο και εκεί έπαιζα μπάλα αν κι είχα "χάσει" λίγο την φόρμα μου,και συμπάθησα πολύ τον φιλόλογο που είχα τότε.Στην Β' άλλαξα τμήμα εκεί περνούσα πιο ωραία και μετά στην Γ' δεν διάβαζα οι καθηγητές έλεγαν πως ήμουν αγνώριστος και μου έκαναν παράπονα τουλάχιστον με κρατάγανε μέσα στο διάλλειμμα και μου μιλούσαν κι δεν το έκαναν μπροστά στην τάξη..Εγω το εκτιμούσα(οχι στον τεράστο βαθμό,αλλά δεν ήμουν βλάκας) όμως σκεφτόμουν γιατί να μην ενδιαφέρονται τόσο και για τα υπόλοιπα παιδιά επειδή δεν είναι τόσο "μαζεμένα & ευγενικά" όπως εγω??..Κι αυτό δεν το καταλάβαινα γιατί να μην το κάνουν..Εκείνο το καλοκαίρι που τέλειωσα το Γυμνάσιο κάναμε με τα παιδιά της γειτονιάς πολλές βλακείες,είμασταν πολύ ανώριμοι αλλά τότε αρχίσαμε να πηγαίνουμε σιγά-σιγά σε καφετέριες στην Πάτρα.
Λύκειο??...Πήγα στο μοναδικό που είχε ο δήμος τότε(αφού πλεόν συγκαταλεγόμαστε στο δήμο Πατρέων) και είχα κάνει αίτηση για μεταγγραφή να πάω σε άλλο Λύκειο,όμως δεν έγινε δεκτή..Η Α' Λυκείου είναι η αγαπημένη μου σχολική χρονιά γνώρισα κι άλλα άτομα,ξαναδιάβασα λιγάκι,έκανα φιλία με κορίτσια για πρώτη φορά,ερωτεύτηκα για πρώτη φορά..Στη Β' Λυκείου χάζευα,"μίναρα" δεν διάβαζα και στην Γ' τα βρήκα δύσκολα λίγο τα μαθήματα..πριν ολοκληρωθούν οι Πανελλήνιες(του 2008) είχα πει οτι θα ξανα έδινα του χρόνου..Έκανα μηχανογραφικό πέρασα στο ΤΕΙ της Πάτρας στην Διοίκηση Επιχειρήσεων,γράφτηκα δεν πήγα όμως ούτε μια φορά να την παρακολουθήσω..Απ'το Λύκειο υπάρχουν 4 καθηγητές(1 καθηγητής και 3 καθηγήτριες) που εκτιμώ πολύ πάρα πολύ και με έχουν επηρεάσει..
Περνάω ένα καλοκαίρι που θέλω να ξεχάσω κι φτάνει το φθινόπωρο..Τα παιδιά που έκανα παρέα ήταν φοιτητές(στην Πάτρα,οι περισσότεροι-ες) ,αλλά "άλλαξαν"..μεγάλο λόγο μην πεις ,μεγάλη μπουκιά φάε..Κι "καταργήθηκαν",δεν "τηρήθηκαν" οι "όρκοι"..Η μητέρα μου ήταν απογοητευμένη από εμένα,απ'το φροντιστήριο που πήγαινα και είχε γράψει τον αδερφό μου να κάνει καλοκαιρινά μαθήματα σε ένα φροντιστήριο που μόλις άνοιξε σε μια περιοχή κοντά στο σπίτι μας κι όχι μέσα στο κέντρο της πόλης..Πάω και εγω εκεί λοιπόν κάπου τον Οκτώβριο,έχοντας βάλει κάποιον στόχο τώρα..Είχα πει πως δεν θα ξαναέδινα Οικονομία πάλι κι όμως αυτό το άγνωστο ταπεινό φροντιστήριο εκτός από πολύ καλό μαθηματικό(γενικά όλοι τους ήταν πολύ καλοί!!..) ,είχε και μια οικονομολόγο πολύ διαφορετική..Αυτή η καθηγήτρια εκείνη την χρονιά έγινε φίλη μου,οικονομία & διοίκηση(ΑΟΔΕ) ,δλδ. στα μαθήματα που δίδασκε(και διδάσκει ..τώρα στην πρωτεύουσα) είμασταν 2 παιδιά στο τμήμα ,εγω και άλλο ένα αγόρι.Ήταν αυστηρή στο μάθημα,μας εξέταζε εξονυχιστικά(δίναμε ξανά πάλι και "έπρεπε" να σκίσουμε..) αλλά τόσο μεταδοτική,τόσο πρωτότυπη στην παράδοση & στις επεξηγήσεις της..και τόσο καλή σαν άνθρωπος..Με βοήθησε όσο δεν φαντάζεστε κι συχνά έλειπε το άλλο παιδί και κάναμε μάθημα οι 2 μας ή καλύτερα μιλούσαμε για οτι θέμα θέλαμε..Είχα αυτήν την ανάγκη κάπου να μιλήσω..Κάπου τον Φεβρουάριο καλή ώρα (του 2009),μου κάνει "Τώρα που πλησιάζει ο καιρός και πρέπει να "φορτσάρεις",εσύ μένεις πίσω και λίγο στην Οικονομία αλλά και στα άλλα μαθήματα-ρωτούσε πως τα πηγαίνω στην Φυσική,κτλ.-"..Και γω της είπα την αλήθεια οτι κάθε πρωι ξυπνάω στις 5 και βοηθάω τον πατέρα μου ,να αρμέξει τα πρόβατα και μετά με φέρνει κάνει 40χλμ. λούζομαι και έρχομαι φροντιστήριο(έκανα πρωινά,μιας και στο τμήμα μου όλοι-4 παιδιά είμασταν 2 κορίτσια θετικής και εγω και το άλλο το παιδί τεχνολογική- ξανα δίναμε) και μετά πάλι το μεσημέρι πηγαίναμε στο χωριό τον βοηθούσα μετά καθόμουν να διαβάσω κανά 2ωρο το πολύ κοιμόμουν κατά τις 9:30(21:30) και μετά πάλι ξύπνημα απ'τα χαράματα....Δεν ξέρω αν περίμενε κάτι τέτοιο,δεν θυμάμαι αν την ρώτησα κιόλας,μου είπε όμως θέλω να μιλήσω στους γονείς σου,εγω της είπα οχι,ασ'το θα το κανονίσω ,μην ανησυχείς..Γράφουμε λοιπόν Πανελλήνιες,πολλά μαθήματα τα έδωσα στην ίδια αίθουσα με τον αδερφό μου..Βγάζω 16.412 στο 5ο πεδίο και 15κάτι στο 2ο,4ο και ο αδερφός μου 16.121 στο 1ο και 15703 στο 5ο εκείνος θα γινόταν Αστυφύλακας το είχε πει ..Εγω??..Χμμμ,θα δήλωνα σχολή απ'το 5ο πεδίο(ε,και λίγες απ'το 4ο...δεν φαντάζεστε τι χάλια μηχανογραφικό είχα φτιάξει) και όλες εκτός Πάτρας..Τελικά δηλώνω ως 2η επιλογή και ήξερα οτι εκεί θα περνούσα,την Οικονομική & Περιφερειακή Ανάπτυξη του Παντείου..Αθήνα..
Τι να πω??..Είμαι πλεόν στο 3ο έτος και δεν μ'αρέσει η σχολή..Είναι πολύ βαρετή,πολύ ξενέρωτη..Δικιά μου γνώμη είναι αυτή βέβαια..Α,μένω μαζί με τον αδερφό μου εδώ στην Αθήνα..
Εν συντομία αυτά έχω να σας περί των μαθητικών μου χρόνων.Ημουν στην κοσμάρα μου,αλλά μπορούσα να "επικοινωνήσω" με τους γύρω μου-οχι με όλους-,τώρα είμαι πολύ περισσότερο ¨ξένος" & τρελός..και αόρατος..Θα σας γράψω κι άλλα που θα περιγράφω περισσότερο ορισμένες καταστάσεις & γεγονότα..Θα χαρακτηρίσω τον εαυτό μου,θα "φωτίσω" τις σκέψεις(ποιές??),θα "ξεβρακωθώ" κι άλλο..Γιατί δεν έχω πει.δεν έχω εκφράσει όλα απ'όσα θέλω
Για πες μου "αγαπητή" καθηγήτρια..??(οχι δασκάλα)
Κι εγω τα έζησα αυτά(και με την time machine μου,είμαι καμιά φορά ακόμα εκεί)
Tι κι αν ο ουρανός είναι γαλάζιος ?... Τι κι αν τα σύννεφα είναι λευκά ?.. Τι κι αν ο ήλιος είναι ξανθός ?.. Τι κι αν τα χωράφια είναι πρασίνα ?.. Μας τα παρουσιάζουν όλα...και εμείς οι ίδιοι τα βλέπουμε όλα ίδια,χωρίς καμία διαφορά,ένα απέραντο μαύρο.
Τι κι αν οι πόλεις σφίζουν από ζωή?
Ίσως όταν χρειαστούμε κάποιον κανείς να μην είναι εκεί
Τι κι αν συναντάμε που και που χαμόγελα & χαρούμενα βλέμματα?
Ίσως να βρίσκονται κρυμμένα πάλι ψέμματα
Τι κι αν μερικοί έχουν πελώρια σπίτια κι ένα σωρό λεφτά?
Ίσως να συνεχίζουν να παραπονιούνται πως δεν είναι αρκετά
Τι κι αν κάποιους τους περιμένει μια λιμουζίνα κάθε μέρα?
Ίσως κατά την διάρκεια της διαδρομής να νιώθουν πως δεν αναπνέουν,δεν παίρνουν αέρα
Τι κι αν φοράμε όμορφα ενδύματα?
Ίσως να ξεχνάμε του εσωτερικού μας κόσμου τα κοσμήματα
Φοβόμαστε,ξέρουμε οτι έχουμε κάνει λάθη
το αισθανόμαστε που και που σαν να μας τσιμπάει ένα αγκάθι
Είμαστε δίπλα σε τόσους ανθρώπους κι αδιαφορούμε τελείως για τον διπλανό
τελικά είμαστε μόνοι σ'εναν απέραντο ωκεανό
Τι κι αν κάποιοι ζουν κοντά στη Φύση,σ'ενα όμορφο χωριό?
Ίσως δεν εκτιμούν τίποτα..τους έφαγε η μικρότητα & το κουτσομπολιό
Τι κι αν μερικοί δεν ζουν στην πολυτέλεια αλλά τα καταφέρνουν μια χαρά?
Ίσως πάντα να σκέφτονται πως έχουν λίγα,πως χρειάζονται πολλά υλικά αγαθά
Τι κι αν κάτω από δύσκολες συνθήκες,μπορεί να ανθίσει μια οικογένεια?
Ίσως ξεχάστηκε πλέον η υπομονή,το θάρρος & η ευγένεια
Τι κι αν μένουμε καλά κλεισμένοι στα κλουβιά μας των 4 τοίχων?
Σίγουρα δεν είμαστε ασφαλείς απ'τις ορδές των δίποδων λύκων
Τι κι αν καμιά φορά παραδεχόμαστε τα αμαρτηματά μας?
Σίγουρα έτσι ούτε καλυτερεύει,ούτε αλλάζει η Ζωή μας
Δεν ξέρω πραγματικά αν κανείς άλλος καμιά φορά αισθάνεται οτι έχει φτάσει στο τέρμα..οτι λίγο ακόμη και φτάνει στο τέλος...
Δεν ξέρω αν συμβαίνει συχνά το μυαλό τους να είναι εξουθενωμένο απ'τις άπειρες ώρες σκέψεων (που ίσως δεν οδηγούν πουθενά,αν και κάποιο όφελος σε μένα το είχαν και το έχουν και γι'αυτό αναζητώ απεγνωσμένα την συντροφιά τους) και έτοιμο να "γεννήσει" ιδέες είτε σωτηρίας,είτε απόγνωσης,είτε αρμονίας,είτε καταστροφής... Αυτόν λοιπόν τον καταιγισμό σκέψεων δεν τον αλλάζω με τίποτα,αυτή την αίσθηση να "χάνομαι" και να "ταξιδεύω" πέρα απ'τις ήδη υπάρχουσες διαστάσεις την ζητάω...Κι ας εκείνη την ώρα,όταν δηλαδή αναγκαστώ να πάω στην απόμακρη στάση γι'αυτό το "ταξίδι" νιώθω οτι 'εντάξει δεν πρόκειται να καταλήξω πουθενά και το μόνο που θα καταφέρω αναλύοντας τόσο τα πράγματα είναι να αισθανθώ ακόμη πιο απαισιόδοξα'..Πράγματι είναι λίγο επίπονη η όλη διαδικασία,όμως ακόμη και να "πέσω χαμηλά" και να απογοητευθώ σιγά το πράγμα απλώς θα κλάψω με καυτά δάκρυα...
Οχι,όχι μην ανησυχείται δεν έχει παραμορφωθεί το προσωπό μου απ'τα δάκρυα,τα σημάδια που με αφήνουν είναι στην ψυχή μου..ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑ ΠΟΛΥ ΕΞΑΓΝΙΣΤΙΚΟ,ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΣΚΕΨΕΩΝ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΑΚΡΥΩΝ...
Σίγουρα μου κάνει καλό,μου δίνει στήριγμα και την εικόνα οτι αφού κατάφερα να αντιμετωπίσω κι αυτήν την κατάσταση θα τα καταφέρω και στην επόμενη..Τίποτα δεν είναι μάταιο και εμείς μπορούμε να ξεπεράσουμε και ν'αντέξουμε πάρα πολλά (αυτό δεν σημαίνει βέβαια οτι θα πρέπει να αφήνουμε να ζούμε καταστάσεις άσχημες,θα πρέπει να αγωνιζόμαστε και για τον αυτοσεβασμό μας) και κυρίως συναισθηματικές πληγές ..Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.???
ΜΜΜ...Αμέσως μετά τον ίδιο τον εαυτό μας ναι..Πρώτα απ'όλα όμως θα πρέπει να συμφιλιωθούμε και να ενδιαφερούμε,να φροντίσουμε εμάς τους ίδιους,τότε είμαστε οι καλύτεροι και πιο καλοπροαίρετοι "γιατροί "
Προσπαθώ μάταια να "λερώσω" το χαρτί Αι στα κομμάτια,το σάλιο μου το νιώθω πιο πικρό και από χολή Μες την απόλυτη σιγή, ο καθένας στο καβούκι του χωμένος...ουρλιάζω με όλη μου τη φωνή Φωνάζω,ταρακουνιέμαι ολόκληρος,ξεσπάω..κι όμως είμαι ακίνητος και επικρατεί ως συνήθως σιωπή
Πως άραγε να περιγράψω τα όσα νιώθω,τα όσα πέρασα? Ωρες ατέλειωτες λες κι ο χρόνος είχε σταματήσει,δεν μου έχει μείνει τίποτα όλα τα έχασα Μαρτύριο...Ηθελα επιτέλους να περάσουν οι μέρες και να φύγω και να μείνουν πίσω οι Ερινύες για όσα έπραξα ή δεν έπραξα Επιστροφή λοιπόν σ'ένα άλλο κλουβί,σε μια άλλη ρουτίνα,σε μια άλλη "βιτρίνα"..Σταμάτησα τις "φιλοσοφίες" για λίγο για ένα πράγμα είχα ανάγκη..έκλαψα
Πολλές φορές δεν μπορώ να συγκρατηθώ Λέω πάει ως εδώ ήταν..θα μουρλαθώ Αλλη μια "αντρίκια" υπόσχεση οτι θ'ΑΦΕΘΩ Συγχρόνως κι άλλη μια βουβή,κρυφή,πούστικη παραδοχή πως σε ο,τι τύχει θ'αρκεστώ
Στον εσωτερικό μου κόσμο τίποτα δεν μένει όρθιο,παρά το οχυρό που έχω βάλει ελάχιστα άτομα Είμαι βλάκας..μόνος,τελείως μόνος κάθομαι και "χτίζω" ξανά αναμνήσεις,συναισθήματα,σχέσεις που συνέχεια καταρρίπτονται..και μετά πως με τους ανθρώπους που ΑΓΑΠΩ πως να ρίξω άγκυρα?... Δεν θέλω να βρω μέσα απ'αυτούς καταφύγιο,θέλω να τους γνωρίσω & να με γνωρίσουν καλύτερα...Λέτε αυτή η επιθυμία μου να ανήκει στα όνειρα τα άπιαστα??... Μεγάλωσα...Απότομα,ανατρεπτικά,ώριμα ~ ανώριμα,άσκοπα,άπειρα ...
Υ.Γ: Περίεργη φάση κι εγω εγκλωβισμένος κι ρίχνω όλες τις ευθύνες πάνω μου...Δεν ξέρω...
