Αβεβαιότητες ...

Tι κι αν ο ουρανός είναι γαλάζιος ?...
Τι κι αν τα σύννεφα είναι λευκά ?..
Τι κι αν ο ήλιος είναι ξανθός ?..
Τι κι αν τα χωράφια είναι πρασίνα ?..
    Μας τα παρουσιάζουν όλα...και εμείς οι ίδιοι τα βλέπουμε όλα ίδια,χωρίς καμία διαφορά,ένα απέραντο μαύρο.

             Τι κι αν οι πόλεις σφίζουν από ζωή?               

Ίσως όταν χρειαστούμε κάποιον κανείς να μην είναι εκεί

Τι κι αν συναντάμε που και που χαμόγελα & χαρούμενα βλέμματα?

Ίσως να βρίσκονται κρυμμένα πάλι ψέμματα

Τι κι αν μερικοί έχουν πελώρια σπίτια κι ένα σωρό λεφτά?

Ίσως να συνεχίζουν να παραπονιούνται πως δεν είναι αρκετά

Τι κι αν κάποιους τους περιμένει μια λιμουζίνα κάθε μέρα?

Ίσως κατά την διάρκεια της διαδρομής να νιώθουν πως δεν αναπνέουν,δεν παίρνουν αέρα

Τι κι αν φοράμε όμορφα ενδύματα?

Ίσως να ξεχνάμε του εσωτερικού μας κόσμου τα κοσμήματα

Φοβόμαστε,ξέρουμε οτι έχουμε κάνει λάθη

το αισθανόμαστε που και που σαν να μας τσιμπάει ένα αγκάθι

Είμαστε δίπλα σε τόσους ανθρώπους κι αδιαφορούμε τελείως για τον διπλανό

τελικά είμαστε μόνοι σ'εναν απέραντο ωκεανό

Τι κι αν κάποιοι ζουν κοντά στη Φύση,σ'ενα όμορφο χωριό?

Ίσως δεν εκτιμούν τίποτα..τους έφαγε η μικρότητα & το κουτσομπολιό

Τι κι αν μερικοί δεν ζουν στην πολυτέλεια αλλά τα καταφέρνουν μια χαρά?

Ίσως πάντα να σκέφτονται πως έχουν λίγα,πως χρειάζονται πολλά υλικά αγαθά

Τι κι αν κάτω από δύσκολες συνθήκες,μπορεί να ανθίσει μια οικογένεια?

Ίσως ξεχάστηκε πλέον η υπομονή,το θάρρος & η ευγένεια

Τι κι αν μένουμε καλά κλεισμένοι στα κλουβιά μας των 4 τοίχων?

Σίγουρα δεν είμαστε ασφαλείς απ'τις ορδές των δίποδων λύκων

Τι κι αν καμιά φορά παραδεχόμαστε τα αμαρτηματά μας?

Σίγουρα έτσι ούτε καλυτερεύει,ούτε αλλάζει η Ζωή μας

Όλη η Ζωή είναι μια αβεβαιότητα

ο άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή οντότητα

που μπορεί να πλησιάσει πολύ την τελειότητα

αρκεί να διατηρήσει την αθωότητα

Ο Γιατρός

Δεν ξέρω πραγματικά αν κανείς άλλος καμιά φορά αισθάνεται οτι έχει φτάσει στο τέρμα..οτι λίγο ακόμη και φτάνει στο τέλος...

Δεν ξέρω αν συμβαίνει συχνά το μυαλό τους να είναι εξουθενωμένο απ'τις άπειρες ώρες σκέψεων (που ίσως δεν οδηγούν πουθενά,αν και κάποιο όφελος σε μένα το είχαν και το έχουν και γι'αυτό αναζητώ απεγνωσμένα την συντροφιά τους) και έτοιμο να "γεννήσει" ιδέες είτε σωτηρίας,είτε απόγνωσης,είτε αρμονίας,είτε καταστροφής...
Αυτόν λοιπόν τον καταιγισμό σκέψεων δεν τον αλλάζω με τίποτα,αυτή την αίσθηση να "χάνομαι" και να "ταξιδεύω" πέρα απ'τις ήδη υπάρχουσες διαστάσεις την ζητάω...Κι ας εκείνη την ώρα,όταν δηλαδή αναγκαστώ να πάω στην απόμακρη στάση γι'αυτό το "ταξίδι" νιώθω οτι 'εντάξει δεν πρόκειται να καταλήξω πουθενά και το μόνο που θα καταφέρω αναλύοντας τόσο τα πράγματα είναι να αισθανθώ ακόμη πιο απαισιόδοξα'..Πράγματι είναι λίγο επίπονη η όλη διαδικασία,όμως ακόμη και να "πέσω χαμηλά" και να απογοητευθώ σιγά το πράγμα απλώς θα κλάψω με καυτά δάκρυα...

Οχι,όχι μην ανησυχείται δεν έχει παραμορφωθεί το προσωπό μου απ'τα δάκρυα,τα σημάδια που με αφήνουν είναι στην ψυχή μου..ΔΕΝ ΞΕΡΩ  ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑ ΠΟΛΥ ΕΞΑΓΝΙΣΤΙΚΟ,ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΣΚΕΨΕΩΝ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΑΚΡΥΩΝ...

Σίγουρα μου κάνει καλό,μου δίνει στήριγμα και την εικόνα οτι αφού κατάφερα να αντιμετωπίσω κι αυτήν την κατάσταση θα τα καταφέρω και στην επόμενη..Τίποτα δεν είναι μάταιο και εμείς μπορούμε να ξεπεράσουμε και ν'αντέξουμε πάρα πολλά (αυτό δεν σημαίνει βέβαια οτι θα πρέπει να αφήνουμε να ζούμε καταστάσεις άσχημες,θα πρέπει να αγωνιζόμαστε και για τον αυτοσεβασμό μας) και κυρίως συναισθηματικές πληγές ..Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.???

ΜΜΜ...Αμέσως μετά τον ίδιο τον εαυτό μας ναι..Πρώτα απ'όλα όμως θα πρέπει να συμφιλιωθούμε και να ενδιαφερούμε,να φροντίσουμε εμάς τους ίδιους,τότε είμαστε οι καλύτεροι και πιο καλοπροαίρετοι   "γιατροί  "

ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΙ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ ΤΟ "ΘΕΜΑ" ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ :P

Προσπαθώ μάταια να "λερώσω" το χαρτί
Αι στα κομμάτια,το σάλιο μου το νιώθω πιο πικρό και από χολή
Μες την απόλυτη σιγή, ο καθένας στο καβούκι του χωμένος...ουρλιάζω με όλη μου τη φωνή
Φωνάζω,ταρακουνιέμαι ολόκληρος,ξεσπάω..κι όμως είμαι ακίνητος και επικρατεί ως συνήθως σιωπή




   Πως άραγε να περιγράψω τα όσα νιώθω,τα όσα πέρασα?
   Ωρες ατέλειωτες λες κι ο χρόνος είχε σταματήσει,δεν μου έχει μείνει τίποτα όλα τα έχασα
 Μαρτύριο...Ηθελα επιτέλους να περάσουν οι μέρες και να φύγω και να μείνουν πίσω οι Ερινύες για όσα έπραξα ή δεν έπραξα
   Επιστροφή λοιπόν σ'ένα άλλο κλουβί,σε μια άλλη ρουτίνα,σε μια άλλη "βιτρίνα"..Σταμάτησα τις "φιλοσοφίες" για λίγο για ένα πράγμα είχα ανάγκη..έκλαψα


Πολλές φορές δεν μπορώ να συγκρατηθώ
Λέω πάει ως εδώ ήταν..θα μουρλαθώ
Αλλη μια "αντρίκια" υπόσχεση οτι θ'ΑΦΕΘΩ
Συγχρόνως κι άλλη μια βουβή,κρυφή,πούστικη παραδοχή πως σε ο,τι τύχει θ'αρκεστώ




  Στον εσωτερικό μου κόσμο τίποτα δεν μένει όρθιο,παρά το οχυρό που έχω βάλει ελάχιστα άτομα
  Είμαι βλάκας..μόνος,τελείως μόνος κάθομαι και "χτίζω" ξανά αναμνήσεις,συναισθήματα,σχέσεις που συνέχεια καταρρίπτονται..και μετά πως με τους ανθρώπους που ΑΓΑΠΩ πως να ρίξω άγκυρα?...
  Δεν θέλω να βρω μέσα απ'αυτούς καταφύγιο,θέλω να τους γνωρίσω & να με γνωρίσουν καλύτερα...Λέτε αυτή η επιθυμία μου να ανήκει στα όνειρα τα άπιαστα??...
 Μεγάλωσα...Απότομα,ανατρεπτικά,ώριμα ~ ανώριμα,άσκοπα,άπειρα ...








Υ.Γ: Περίεργη φάση κι εγω εγκλωβισμένος κι ρίχνω όλες τις ευθύνες πάνω μου...Δεν ξέρω...

SOUND OF SILENCE & VISIONS FROM NOWHERE

TΡEΛEΣ AΠOTYΠΩΣEIΣ IΔEΩN

Η Νύχτα έπεσε σαν βαρύ βελούδινο πέπλο

την μια στιγμή παίρνω αποφάσεις..όλο φεύγω & όλο εδώ μένω

Τα φώτα των σπιτιών μου μοιάζουν τώρα απ' έξω στο κρύο που τα κοιτάζω θαμπά

Τα ποτά δεν με μεθάνε,με κάνουν όμως λιγάκι να σας βλέπω θολά

Βόλτα στο πουθενά ~ α,ρε άτιμη μοναξιά

Αλλάζω δρόμους,μπερδεύομαι & χάνομαι μες στις πρωτέυουσας τα στενά ~ και πάλι ρε γαμώτο βρίσκομαι στα ίδια μέρη ξανά 

Γι' άλλη μια φορά στον πλανήτη Γη,κάπου στον ευρωπα'ι'κό νότο,στην Ελλάδα,στο 2011 μετά Χριστόν

Θέλω να το σκάσω,να δοκιμάσω,να τολμήσω τις επιθυμίες μου και Τα Όνειρα μου κι ας μην μου χαριστεί άφεση αμαρτιών

Αναλαμβάνω τις ευθύνες,δεν κλαίγομαι τόσο εύκολα..έχουμε & έχω απίστευτη δύναμη..ναι είμαι ανθρωποκεντρικός

Δεν συνομοτεί κανένα σύμπαν για εμάς,ή τουλάχιστον για εμένα,μόνος υπεύθυνος είμαι εγώ..ίσως να υπάρχει για τούτη την άποψη ένας όρος ψυχολογικός (??)

Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη ~ Σκέφτομαι λες ο πούστης γι' άλλη μια φορά να με βγάζει ψεύτη??

Με βάζω,με ξαπλώνω στον καναπέ,στην καρέκλα,στο κρεβάτι..εγώ είμαι συγχρόνως και γιατρός και ασθενής

Περνάω διάφορα τεστ,απαντάω σε ερωτήσεις για θέματα ανέπαφα,διεισδύω στο χάος του μυαλού μου αλλά παραμένω ειλικρινής

  Γνωρίζομαι με εμένα (!!)..Πόσες φορές άραγε την έχω κάνει αυτήν την γνωριμία?...

Με μαθαίνω απ' έξω & ανακατωτά,ξέρω τι είμαι ικανός να κάνω..είμαι βαρετός??Μμμμ...αν το θυμηθώ θα το διηγηθώ σε μιαν άλλη αξιολύπητη θαυμάσια ιστορία

Αγωνίζομαι για το αύριο,μα πάνω απ΄όλα για το τώρα ~ Καίει μέσα μου μια αναζωογονητική φλόγα

Οχυρό ενάντια στην ψυχρότητα,την ψευτιά & την βαρβαρότητα ~ Ουφ,σημάδι πως ακόμα έχω "πέραση" ανταποκρίνεται στο φλερτ μου η Νεότητα

  Σκέψεις ως αστέρια,άνθρωποι ως πλανήτες φτιάχνουν τον δικό μου Γαλαξία

Γραπτά & λόγια δίχως λογική,δίχως σειρά,δίχως τέλος,χωρίς κάποιο σχέδιο..στροφιλίζονται,πλάθονται,ζυμώνονται,ποιούνται από μένα..ε,αυτό είναι κάποιας μορφής Μαγεία 

Zωντανός είμαι απλά μετακόμισα και είναι λίγο χρονοβόρα διαδικασία μέχρις ότου μπει το ίντερνετ..
Πάντως somehow i have survived και χωρίς αυτό :p  ;) !!
Eλπίζω να έρθω ανανεωμένος και με μπόλικη τρέλλα καθώς και όρεξη να καταγράψω τα όσα "παρελαύνουν" στο μυαλό μου..
Oρίστε και 3 τραγούδια κάπως άσχετα -μπορεί και οχι- μεταξύ τους
Να με περιμένετε !!

ΤΑ ΛΕΜΕ !!

MONO ΓIATI M'AΓAΠHΣΕΣ

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε 'σεναν άρεσε
γι' αυτό έμειν' ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε 'σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
'μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα


Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.


                         ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ (1902 - 1930)