Μια διαπίστωση πως όλα είναι μπουρδέλο,όσο και να την σιχαίνομαι την καταστροφολογία-κινδυνολογία αυτό ισχύει.Δεν μ'αρέσει να μιλάω για την πολιτική ή την οικονομία-δεν ξέρω ίσως και να είναι το ίδιο πράγμα αφού πλέον η μοναδική της αρμοδιότητα είναι πως να δανείζεται,πως να "πουλιέται" αμαχητί,πως οι γραβατάκηδες να κάνουν συνέχεια ηλίθιες,βαρετές,ανούσιες δηλώσεις,πως να προστατεύουν τους έχοντες & να προσπαθούν να αρπάξουν απ'τις υπόλοιπες τάξεις..-.
Στην παιδεία η κατάσταση θλιβερή,ανοίγουν τα σχολεία με ελλέιψεις στα βιβλία(!!) και στη τριτοβάθμια εκπαίδευση πολλές σχολές συνεχίζουν να έχουν κατάληψη(σε αυτήν που φοιτώ σήμερα "αποφασίστηκε¨ ν'ανοίξει-καιρός ήταν γιατί αν συνεχιζόταν ίσως να χανόταν πέρα απ'την εξεταστική και το εξάμηνο..ας ανοίξει και ας πάρω τον πούλο στα μαθήματα,τουλάχιστον να γίνουν απ'τον Οκτώβριο τα μαθήματα για το νέο εξάμηνο..).Κάθε χρόνο ή σχεδόν κάθε χρόνο,ανακοινώνονται νέες τροποποιήσεις & νέες αλλαγές και η κατάσταση παραμένει ίδια,εχω σιχαθεί να ακούω ρητορείες & λόγους περί προόδου και στην πραγματικότητα να μένουν τα προβλήματα ή ακόμη και να αναπαράγονται...
Δεν ξέρω αλλά όσο καταλαβαίνω ή ερμηνεύω τα όσα συμβαίνουν τόσο περισσότερο θυμώνω,τόσο περισσότερο θέλω να φύγω να πάω κάπου μακρυά από γραβατάκηδες,φλώρους,τσούλες,κινητά και λεφτά..αυτό που θέλω είναι να ζω απλά,έχοντας ως στέκι την φύση και κάνοντας πράγματα που με γεμίζουν,που έχουν για μένα σημασία..
Θυμάμαι πόσο πολύ αντιπαιδαγωγικό είναι οι εξετάσεις για να "περάσεις" στα ΤΕΙ και στα ΑΕΙ,αυτές οι πανελλήνιες εξετάσεις...Κυριολεκτικά πολύ κακό για το τίποτα,σιγά δεν είναι το σπουδαιότερο πράγμα και ούτε θα σου πει αν είσαι "καλό ή κακό παιδί" -ακόμη για μένα δεν δείχνει καν το επιπεδό σου σαν μαθητής- ένα κωλόχαρτο.Τι πως γίνεται ένα χαρτί με βαθμολογίες να σε χαρακτηρίσει ή να σου εγγυηθεί μια καλύτερη ζωή??Πως μπορούν 6 ή 7 βαθμοί να σε "χωρέσουν" και να σε κάνουν απ'την όμορφη ηλικία των 18 να μάθεις οτι εξαρτιέμαι απ'αυτούς τους βαθμούς και ανάλογα το πως θα έχω γράψει θα καταφέρω ή δεν θα καταφέρω τίποτα στη ζωή μου??Δεν υπάρχει χειρότερος συλλογισμός...Με σωστές βάσεις απ'τις προηγούμενες τάξεις,με οργανωμένο διάβασμα όπου θα συνοδεύεται και από ηρεμία,χαλάρωση & διασκέδαση θα γράψεις αν στα αλήθεια έχεις στόχο να μπείς σε μια σχολή..Αν τα θέματα είναι δύσκολα θα είναι για όλους όχι μόνο για σένα και οι βάσεις εισαγωγής θα πέσουν.
Εγώ personally έδωσα 2 φορές πανελλήνιες και αν τα πήγα καλά την δεύτερη φορά το οφείλω στο οτι έπρεπε να φύγω απ'το σπίτι μου-ήταν για μένα ζήτημα ζωής και θανάτου και γι'αυτό δήλωσα στο μηχανογραφικό μόνο μια σχολή κ μάλιστα ως τελευταία προτίμηση στην πόλη μου- και στο οτι κάπου ατένιζα είχα βάλει κάποιον στόχο..Και τελικά το κατάφερα & χάρηκα όσο να'ναι που θα μου δινόταν μια ευκαιρία,που θα πήγαινα σε πανεπιστήμιο(το είχα στο μυαλό μου σαν κάτι φοβερό,σαν ένα χώρο όπου υπάρχει ελευθερία,επικοινωνία και που οι πνευματικοί μου ορίζοντες θα διευρύνονταν...Τώρα νιώθω οτι εξαπατήθηκα,νιώθω απογοήτευση & αηδία..δικιά μου γνώμη είναι ,μην επηρεαστείτε),που θα ζούσα σε μια άλλη πόλη(αρχικά ήθελα Θεσσαλονική όμως τελευταία στιγμή δήλωσα Αθήνα και μέσα μου ήξερα πως εκεί θα περνούσα)...
Δεν ξέρω όμως πραγματικά θυμώνω όταν με λένε φοιτητή(δεν θέλω να με ξέρουν έτσι...φταίει η εποχή που ζούμε να υποθέσω που ο φοιτητής εκφράζει μια απάθεια,βαριεμάρα & έλλειψη πρωτοβουλίας,επαναστατικότητας που συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος τεμπέλης..που δεν εκπροσωπεί την ζωντάνια της νιότης του...).
Ας συστηθούμε εν συντομία,με λένε Παναγιώτη ή Πάνο αν και προτιμώ το Νότης(αλλά κανείς δεν με λέει έτσι) και γεννήθηκα το 1990.Από μικρός ήμουν ονειροπόλος,χρησιμοποιούσα την φαντασία μου μ' άρεσε να γεμίζω τα τετραδία μου με χαρακτήρες που ζούσαν μέσα στην σκέψη μου,να ζωγραφίζω και να ονειρεύομαι.Όσο μεγάλωνα και ακόμα και τώρα συνεχώς εξελίσσω τα δημιουργήματα των σκέψεων μου,είτε έχω είτε οχι χρόνο ελέυθερο θα τον βρω,δεν αντέχω αν δεν ονειροπολήσω...
Ήταν ζήτημα ζωής & θανάτου να φύγω απ'την οικογενειά μου,έτσι έγραψα πιο πάνω,ναι γιατί ένιωθα απίστευτη πίεση με είχαν "καβαλήσει" με την θελησή μου και την διστακτικότητα μου μήπως τους στεναχωρήσω..Οι γονείς μου πολλοί διαφορετικοί απ'εμένα,είναι πιο ρεαλιστές & προσπαθούν να τα ερμηνεύσουν όλα σύμφωνα με όσα τους έμαθαν..Πως να μη φύγω και να κάτσω να διαβάσω πάλι μια χρονιά,όταν ο πατέρας μου είναι βοσκός(οχι οτι έχω κάτι με το επάγγελμα μια χαρά είναι,αλλά μην προσπαθείς να το επιβάλλεις,σεβάσου την θελησή μου..) και είχα περάσει ένα μαρτυρικό καλοκαίρι όταν τέλειωσα το σχολείο και δεν έγραψα "καλά"??Όταν ήμουν βέβαιος πως αν δεν κάνω κάτι,θα καταλήξω με ζουρλομανδύα??Όταν ήξερα πως δεν υπάρχει καμιά κατανόηση να καταλάβουν οτι είμαι πλέον αρκετά μεγάλος και έχω τον δικό μου χαρακτήρα,οτι είμαι μοναδικός και οτι το μόνο που μου ανήκει είναι η ζωούλα μου??Θα μπορούσα να έγραφα ατέλειωτες σειρές λέγοντας τα όσα πέρασα & ένιωσα (σίγουρα υπάρχουν και πολύ χειρότερα,δεν είμαι αχάριστος..και ξέρω πως απλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν,να με καταλάβουν..είμαστε διαφορετικοί..δεν είμαι έγω σπουδαίος και αυτοί ασήμαντες υπάρξεις που ντροπιάζουν την ανθρωπότητα..είμασταν & είμαστε διαφορετικοί) αλλά δεν αξίζει & ούτε θέλω να το κάνω..
Εκείνο τον καιρό,εκείνη την εποχή ήμουν μόνος απολύτος μόνος,μ'έμαθα απέξω & ανακατωτά..Ήταν μια παράξενη περίοδος αλλά δεν λύγισα..τελικά..γιατί αμέτρητες φορές έχανα την ψυχραιμία μου και κυριευόμουν απ'την τρέλα και την αίσθηση οτι θα είμαι για πάντα δυστιχισμένος,οτι δεν θ'αντέξω...Όμως είμαι ακόμα εδώ,είχα όντως φύγει αλλά γύρισα..Τέλος με την εξομολόγηση-ξεβράκωμα...
Στα αλήθεια ευχαριστώ
Στην παιδεία η κατάσταση θλιβερή,ανοίγουν τα σχολεία με ελλέιψεις στα βιβλία(!!) και στη τριτοβάθμια εκπαίδευση πολλές σχολές συνεχίζουν να έχουν κατάληψη(σε αυτήν που φοιτώ σήμερα "αποφασίστηκε¨ ν'ανοίξει-καιρός ήταν γιατί αν συνεχιζόταν ίσως να χανόταν πέρα απ'την εξεταστική και το εξάμηνο..ας ανοίξει και ας πάρω τον πούλο στα μαθήματα,τουλάχιστον να γίνουν απ'τον Οκτώβριο τα μαθήματα για το νέο εξάμηνο..).Κάθε χρόνο ή σχεδόν κάθε χρόνο,ανακοινώνονται νέες τροποποιήσεις & νέες αλλαγές και η κατάσταση παραμένει ίδια,εχω σιχαθεί να ακούω ρητορείες & λόγους περί προόδου και στην πραγματικότητα να μένουν τα προβλήματα ή ακόμη και να αναπαράγονται...
Δεν ξέρω αλλά όσο καταλαβαίνω ή ερμηνεύω τα όσα συμβαίνουν τόσο περισσότερο θυμώνω,τόσο περισσότερο θέλω να φύγω να πάω κάπου μακρυά από γραβατάκηδες,φλώρους,τσούλες,κινητά και λεφτά..αυτό που θέλω είναι να ζω απλά,έχοντας ως στέκι την φύση και κάνοντας πράγματα που με γεμίζουν,που έχουν για μένα σημασία..
Θυμάμαι πόσο πολύ αντιπαιδαγωγικό είναι οι εξετάσεις για να "περάσεις" στα ΤΕΙ και στα ΑΕΙ,αυτές οι πανελλήνιες εξετάσεις...Κυριολεκτικά πολύ κακό για το τίποτα,σιγά δεν είναι το σπουδαιότερο πράγμα και ούτε θα σου πει αν είσαι "καλό ή κακό παιδί" -ακόμη για μένα δεν δείχνει καν το επιπεδό σου σαν μαθητής- ένα κωλόχαρτο.Τι πως γίνεται ένα χαρτί με βαθμολογίες να σε χαρακτηρίσει ή να σου εγγυηθεί μια καλύτερη ζωή??Πως μπορούν 6 ή 7 βαθμοί να σε "χωρέσουν" και να σε κάνουν απ'την όμορφη ηλικία των 18 να μάθεις οτι εξαρτιέμαι απ'αυτούς τους βαθμούς και ανάλογα το πως θα έχω γράψει θα καταφέρω ή δεν θα καταφέρω τίποτα στη ζωή μου??Δεν υπάρχει χειρότερος συλλογισμός...Με σωστές βάσεις απ'τις προηγούμενες τάξεις,με οργανωμένο διάβασμα όπου θα συνοδεύεται και από ηρεμία,χαλάρωση & διασκέδαση θα γράψεις αν στα αλήθεια έχεις στόχο να μπείς σε μια σχολή..Αν τα θέματα είναι δύσκολα θα είναι για όλους όχι μόνο για σένα και οι βάσεις εισαγωγής θα πέσουν.
Εγώ personally έδωσα 2 φορές πανελλήνιες και αν τα πήγα καλά την δεύτερη φορά το οφείλω στο οτι έπρεπε να φύγω απ'το σπίτι μου-ήταν για μένα ζήτημα ζωής και θανάτου και γι'αυτό δήλωσα στο μηχανογραφικό μόνο μια σχολή κ μάλιστα ως τελευταία προτίμηση στην πόλη μου- και στο οτι κάπου ατένιζα είχα βάλει κάποιον στόχο..Και τελικά το κατάφερα & χάρηκα όσο να'ναι που θα μου δινόταν μια ευκαιρία,που θα πήγαινα σε πανεπιστήμιο(το είχα στο μυαλό μου σαν κάτι φοβερό,σαν ένα χώρο όπου υπάρχει ελευθερία,επικοινωνία και που οι πνευματικοί μου ορίζοντες θα διευρύνονταν...Τώρα νιώθω οτι εξαπατήθηκα,νιώθω απογοήτευση & αηδία..δικιά μου γνώμη είναι ,μην επηρεαστείτε),που θα ζούσα σε μια άλλη πόλη(αρχικά ήθελα Θεσσαλονική όμως τελευταία στιγμή δήλωσα Αθήνα και μέσα μου ήξερα πως εκεί θα περνούσα)...
Δεν ξέρω όμως πραγματικά θυμώνω όταν με λένε φοιτητή(δεν θέλω να με ξέρουν έτσι...φταίει η εποχή που ζούμε να υποθέσω που ο φοιτητής εκφράζει μια απάθεια,βαριεμάρα & έλλειψη πρωτοβουλίας,επαναστατικότητας που συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος τεμπέλης..που δεν εκπροσωπεί την ζωντάνια της νιότης του...).
Ας συστηθούμε εν συντομία,με λένε Παναγιώτη ή Πάνο αν και προτιμώ το Νότης(αλλά κανείς δεν με λέει έτσι) και γεννήθηκα το 1990.Από μικρός ήμουν ονειροπόλος,χρησιμοποιούσα την φαντασία μου μ' άρεσε να γεμίζω τα τετραδία μου με χαρακτήρες που ζούσαν μέσα στην σκέψη μου,να ζωγραφίζω και να ονειρεύομαι.Όσο μεγάλωνα και ακόμα και τώρα συνεχώς εξελίσσω τα δημιουργήματα των σκέψεων μου,είτε έχω είτε οχι χρόνο ελέυθερο θα τον βρω,δεν αντέχω αν δεν ονειροπολήσω...
Ήταν ζήτημα ζωής & θανάτου να φύγω απ'την οικογενειά μου,έτσι έγραψα πιο πάνω,ναι γιατί ένιωθα απίστευτη πίεση με είχαν "καβαλήσει" με την θελησή μου και την διστακτικότητα μου μήπως τους στεναχωρήσω..Οι γονείς μου πολλοί διαφορετικοί απ'εμένα,είναι πιο ρεαλιστές & προσπαθούν να τα ερμηνεύσουν όλα σύμφωνα με όσα τους έμαθαν..Πως να μη φύγω και να κάτσω να διαβάσω πάλι μια χρονιά,όταν ο πατέρας μου είναι βοσκός(οχι οτι έχω κάτι με το επάγγελμα μια χαρά είναι,αλλά μην προσπαθείς να το επιβάλλεις,σεβάσου την θελησή μου..) και είχα περάσει ένα μαρτυρικό καλοκαίρι όταν τέλειωσα το σχολείο και δεν έγραψα "καλά"??Όταν ήμουν βέβαιος πως αν δεν κάνω κάτι,θα καταλήξω με ζουρλομανδύα??Όταν ήξερα πως δεν υπάρχει καμιά κατανόηση να καταλάβουν οτι είμαι πλέον αρκετά μεγάλος και έχω τον δικό μου χαρακτήρα,οτι είμαι μοναδικός και οτι το μόνο που μου ανήκει είναι η ζωούλα μου??Θα μπορούσα να έγραφα ατέλειωτες σειρές λέγοντας τα όσα πέρασα & ένιωσα (σίγουρα υπάρχουν και πολύ χειρότερα,δεν είμαι αχάριστος..και ξέρω πως απλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν,να με καταλάβουν..είμαστε διαφορετικοί..δεν είμαι έγω σπουδαίος και αυτοί ασήμαντες υπάρξεις που ντροπιάζουν την ανθρωπότητα..είμασταν & είμαστε διαφορετικοί) αλλά δεν αξίζει & ούτε θέλω να το κάνω..
Εκείνο τον καιρό,εκείνη την εποχή ήμουν μόνος απολύτος μόνος,μ'έμαθα απέξω & ανακατωτά..Ήταν μια παράξενη περίοδος αλλά δεν λύγισα..τελικά..γιατί αμέτρητες φορές έχανα την ψυχραιμία μου και κυριευόμουν απ'την τρέλα και την αίσθηση οτι θα είμαι για πάντα δυστιχισμένος,οτι δεν θ'αντέξω...Όμως είμαι ακόμα εδώ,είχα όντως φύγει αλλά γύρισα..Τέλος με την εξομολόγηση-ξεβράκωμα...
Στα αλήθεια ευχαριστώ
- δυο ανθρώπους που μου έδωσαν το φιλί της ζωής,θα συνεχίζω να σας το λέω αγαπημένες μου
- την μουσική που με συντροφεύει παντώς καιρού/καταστάσεων/και πολλών αλλων ακόμα.Ένα δείγμα είναι :oι RUSH,οι IRON MAIDEN,οι CAMEL,οι MERCYFUL FATE & KING DIAMOND,οι PAIN OF SALVATION,οι URIAH HEEP,οι FF.C,ο Νίκος Ξυλούρης και τώρα συνεχίζουν αλλά έχουν προστεθεί και άλλοι εξαιρετικοί καλλιτέχνες:Αρλέτα,Ν.Μποφίλιου,Θάνος Μικρούτσικος,Βασίλης Λέκκας,Μάριος Φραγκούλης,Jethro Tull,Mονικα,Mastodon,Crimson Glory καθώς και πολλοί άλλοι
- τα βιβλία και τους συγγραφείς τους.Ετσι λοιπόν σ'ευχαριστώ Tom Robbins,Khalil Ghibran,H.P.Lovecraft,E.A.Poe,Michael Moorcock,Νίκο Καββαδία,Εύαγγελε Παπανούτσο,Μάριε Χάκκα,Οδυσσέα Ελύτη,Κώστα Καρυωτάκη,Vladimir Mayakovsky,Ιούλιε Βερν
- την γειτονιά όπου έζησα,μεγάλωσα εκεί έμαθα τι είναι η φιλία,το παιχνίδι,οι βόλτες,οι τσακωμοί,οι 'κλίκες',η ανεμελειά και πολλά άλλα
- και επειδή είμαι και ψώνιο,παραδέχομαι την ικανοτητά μου να αντλώ δύναμη & μόλις καταλάβω για κάποιο πρόσωπο οτι έχει κάτι θα προσπαθήσω έστω δειλά να το γνωρίσω,ακόμη και ένας άγνωστος όμως λειτουργεί σαν εφαλτήριο για να βελτιωθώ,να αναθεωρήσω απόψεις & να "ψαχτώ"
- τους γονείς και τον αδερφό μου,πολλές φορές(μα πάρα πολλές) μου έδιναν λύσεις σ' ένα κρίσιμο ερώτημα: "Τι δεν θέλω να γίνω??".Μπορεί να μην ήξερα κι ακόμη ακριβώς να μην ξέρω τι θέλω να κάνω αλλά ήξερα το τι δεν θέλω,σας ευχαριστώ που λειτουργείτε ως παραδείγματα προς αποφυγήν :p .Όμως ειλικρινά σας ευχαριστώ και για όσα μου προσφέρατε,μου προσφέρετε και για όλα όσα έχουμε περάσει
